تبلیغات
پایگاه تخصصی زمین شناسی و جغرافیا - سواحل مرجانی و آتولها
1389/08/7

سواحل مرجانی و آتولها

   نوشته شده توسط: تلگرام MzR_F    نوع مطلب :جغرافیای آب ها ،

بسیاری از آتشفشانهای قدیمی كه به زیر آب فرو رفته اند اكنون به وسیله جزایر مرجانی كه دارای ساختار مقاوم در برابر موج می‌باشند و در اثر تجمع جانداران كربناته (به طور عمده مرجانها و جلبك های آهكی) به وجود آمده اند، پوشیده شده اند. مرجانها (جانوران مخروطی و كوچك) برجسته ترین قسمت اغلب جزایر زنده می‌باشند. جلبك های آهكی (گیاهان تك سلولی) جزیره را به وسیله ورقه‌ای از كربنات می‌پوشانند و چارچوب محكمی كه حدود یك سوم جرم جزیره را داراست به وجود می‌آورند. مرجانها و جلبك های آهكی نیاز به نور خورشید دارند. بنابراین در صورتی كه سكوی آتشفشانی آنها شروع به فرونشست كند مرجانها و جلبكهای آهكی به طرف سطح دریا حركت می‌كنند. رشد مجتمع مرجانی جدید قادر به ترمیم ویرانیهای ناشی از باد است.
جزایر مرجانی به طور عمده محدود به اقیانوس های هند و آرام در حومه استوا هستند. تعداد معدودی نیز در دریای كارائیب وجود دارد. اكثر مرجانهای سازنده جزایر، در آبهای با دمای متوسط سالیانه 23 تا 25 درجه سانتی گراد رشد می‌كنند. اغلب مرجانها قادر به تحمل آبهای سرد به مدت طولانی یا حتی تغیر دمای ناگهانی نیستند.
آب سنگ حلقوی (آتول) شامل یك كولاب با متوسط عمق 50 متر و محاصره شده در جزایر (مرجانی) و چند جزیره شنی (با مقدار كمی كربنات كلسیم) می‌باشد كه هیچگونه جزیره آتشفشانی در بالای سطح آب باقی نمی‌ماند. بیش از 300 آتول شناخته شده است كه اغلب انها در غرب اقیانوس آرام مركزی و تعدادی نیز در اقیانوس هند وجود دارند. تنها 10 آتول خارج از محدوده گرمسیری اقیانوس‌های هند وآرام قرار دارند.
جزایر مرجانی ساختارهای بینظمی هستند كه دارای فضاهای خالی برای رشد و نمو جانداران می‌باشند. غارها (فضای خالی) به وسیله جاندارانی كه علاقمند به سایه و تاریكی (مانند اسفنجها) هستند اشغال می‌شوند. ماهیها و خرچنگها در شكافهای كوچك زندگی می‌كنند.



پایگاه ملی داده های علوم زمین