تبلیغات
پایگاه تخصصی زمین شناسی و جغرافیا - حیات در اقیانوس
1389/09/5

حیات در اقیانوس

   نوشته شده توسط: تلگرام MzR_F    نوع مطلب :جغرافیای آب ها ،


جانداران دریایی انرژی و مواد مغذی را از محیط اطراف خود به دست می‌آورند. تمام جانداران دریایی بخش‌هایی از زیست بومهای دریایی هستند كه گیاهان و حیوانات موجود در اقیانوس را به محیط اطراف محل زیست آنها متصل می‌سازند.

شرایط حیات در اقیانوس
مقایسه شرایط موجود در حیات اقیانوس با آنچه در خشكی وجود دارد بسیار مفید است. اقیانوس برای بسیاری از جانداران دریایی، محیطی 3 بعدی را فراهم می‌كند. در خشكی، حیات تنها محدود به سطح خشكی می‌شود، پرندگان، حشرات و درختان عظیم تنها به ارتفاع چندمتری در اتمسفر می‌رسند. اما در دریا، جانداران زنده در تمام اعماق یافت می‌شوند. بدین ترتیب فضای حیات در اقیانوس بیش از فضای خشكی است و محیط‌ ‌های بسیار متفاوتی برای جانداران فراهم می‌كند.

اكثر گیاهان و جانداران دریایی در اطراف سطح، كف یا كناره‌های اقیانوس زندگی می‌كنند. با توجه به این كه اكثریت مواد غذایی اقیانوس در لایه های سطحی و پر نور تولید می‌شود. بنابراین در این مناطق، حیات حداكثر فراوانی را دارد. در فرایند تغذیه حیوانات، مدفوع ایجاد شده به كف دریا ته نشست می‌كند. همچنین، جاندارانی كه در نزدیكی آب رشد كرده‌اند پس از مرگ، در كف اقیانوس ته نشین می‌شوند. بسیاری از حیوانات و باكتریهای كف زی در حین ته نشست این مواد در بستر اقیانوس، از آنها تغذیه می‌كنند. بدین ترتیب غذایی كه در لایه های سطحی تولید می‌شود حیات را در اعماق اقیانوس حمایت می‌كند.

آب دریا و بافت‌های زنده تقریبا چگالی مشابهی دارند (حدودا 03/1گرم بر سانتی متر مكعب). این مورد، 2 نتیجه مهم را برای حیات اقیانوس فراهم می‌كند:
1- تساوی چگالی امكان شناور ماندن را به جانداران می‌دهد (یا حداقل جانداران با سرعت بسیار كم ته نشین می‌شوند.)
2- چنین عاملی نیاز به وجود استخوان بندی محكم برای بقاء گیاهان و حیوانات دریایی را برخلاف گونه های ساكن خشكی منتفی می‌سازد. بسیاری از جانداران دریایی فرا بسترزی(غوطه ور) هستند. این جانداران، باید قادر باشند محدوده عمق را از طریق شناور شدن یا شنا كردن به عمق‌های خاص، حفظ كنند.

از آنجایی كه اكثر جانداران دریایی نیاز به استخوان بندی محكم (برای بقاء) ندارند، به شكل ژله یا خیلی ظریف هستند و استخوان بندی بسیار شكننده دارند، به عنوان مثال می‌توان از ژله ماهیان نام برد. شناگران فعالتر مانند ماهیها، گرازهای دریایی و نهنگها دارای استخوان بندی مشابه با حیوانات خشكی هستند. اما جانواران ساكن خشكی، برای حفاظت و نیز برای آن كه امكان حركت به جایی را بیابند نیاز به اسكلت دارند چراكه محیطی مانند آب نمی‌تواند این امكان را برای آنها فراهم كند.

گرانروی (مقاومت در برابر جریان) آب دریا از حركتهای سریع جلوگیری می‌كند، در صورتی كه پرواز پرندگان در هوا بسیار سریعتر از شنای ماهیان در آب دریا است. آب اقیانوس نسبت به نور چندان شفاف نیست در نتیجه قابل رویت در اعماق كمتر از 30 متر می‌باشد. بالعكس، اغلب می‌توان تا مسافت چندین مایلی را در هوای صاف دید. بنابراین جانوران دریایی كه می‌باید غذای خود را ببینند تا بتوانند آن را صید كنند باید دارای چشم‌های بزرگ و بسیار حساس باشند.

آبهای اقیانوس ساحلی(محیط نریتیك) از لحاظ حیات دریایی بسیار غنی هستند. این مناطق نسبتاً كم عمق در مقایسه با نواحی عمیق اقیانوس، شسته می‌شوند. بدین ترتیب قسمت اعظم تولید ماهی از آبهای اقیانوس ساحلی (به خصوص در مناطق فراجهندگی) به دست می‌آید.



پایگاه ملی داده های علوم زمین